Laika | Tekst en performance over liefde in een digitale wereld

M.R.I.A.L. – My Robot is a Lover

foto: Kathleen Michiels

Het is 2093. Of 2067. Of misschien gewoon 2018.
Het doet er niet toe: het is de toekomst.
Hij wil iets.
Zoenen. Vrijen, misschien wel. Verliefd worden, vlinders in zijn buik. Grote, Ware Liefde, als het even kan.
Hij doet een bestelling. De A8128. En ze komt. Een meisje, perfect voor hem.
Einde verhaal? Toch niet. Er komt nog iemand. Zijn buurmeisje. Bepaald geen prototype. Bepaald geen robot. Bepaald geen meisje, perfect voor hem.
In My Robot is a Lover wordt een dilemma voorgelegd: kiezen we voor een berekend liefdesleven, vrij van ergernissen, risico’s en hartenpijn? Of nemen we de liefde zoals ze is – ongrijpbaar, onverklaarbaar, onzegbaar?

My robot is a lover kreeg een bijzondere aanbeveling door Kaas und Kappes, de jaarlijkse prijs voor de beste theatertekst voor jeugd in de Duitse en Nederlandse taal in 2017.

Fragment

Aan mijn nieuwe liefde, die ik nog niet heb:

Nooit heb je verlamd van verlangen naast mij gezeten.
Nooit stikte je bijna van het wachten op mij.
Nooit heb je radeloos geroepen om mij, zonder stem.
Nooit huilde je verrukt in stilte, omdat ik bij je bleef.
Nooit was je ziedend kwaad, omdat ik je vergat, heel even.
Nooit was je misselijk verward, omdat je me niet meer wilde.
Of toch wel. Of toch niet.
Nooit dacht je dat je nog een gedachte kon denken, zonder mij erin. Nooit.